Sluit

“Ik was echt niet hét talent, maar ik moest er heel hard voor werken. Dat heeft me doen geloven dat je uiteindelijk iets kan bereiken als je er plezier in hebt, en gelooft in jezelf.”
Een interview met (top)hockey pensionada Eva den Hartog (Senior Manager) en enthousiaste hockeyer Stijn van Hooff (Manager).

In deze derde sportblog van de reeks “De opstelling van Boer & Croon” vertellen Stijn van Hooff en Eva den Hartog over hun ervaringen op het hockeyveld, waar zij al sinds hun jeugd te vinden zijn. Beiden hebben een lang verleden met de sport, hoogtepunten beleefd en herinneringen voor het leven gemaakt. Bovendien heeft hockey hen geleerd hoeveel een teamsport kan bijdragen aan zowel persoonlijke ontwikkeling als de essentie en het nut van functioneren in teamverband.

Eva hockey3

Laten we beginnen met een voorstelronde …

STIJN
Ik ben Stijn van Hooff, 29 jaar oud en ik ben Manager Public bij Boer & Croon. Sinds 2020 werk ik hier. Ik woon sinds 2010 in Amsterdam, maar ik ben opgegroeid in Eersel, in Brabant. Ik vind het leuk om te hockeyen, maar ik weet niet of ik een hele typische hockeyer ben. Verder ben ik geïnteresseerd in kunst, cultuur, geschiedenis en koken.

EVA Ik ben Eva, 33 jaar oud en ik woon in Utrecht samen met Joost en Timme, mijn zoontje van 1. Sinds april werk ik bij Boer & Croon, daarvoor heb ik Deloitte ABN AMRO gewerkt. Ik ben inmiddels hockey pensionada. Tot 3 jaar terug heb ik topsport beoefend, maar altijd in combinatie met mijn maatschappelijke carrière. Van mijn ouders heb ik ook altijd meegekregen dat een maatschappelijke carrière net zo belangrijk is.
Hockeyfoto Stijn

Stijn's hockeyteam

Stijn (rechts onder) met zijn jeugdteam

Hoe ben je met hockey begonnen?

STIJN
Op mijn vijfde ben ik met hockey begonnen. Ik vind het spelletje zelf heel leuk, hoe het technisch en tactisch werkt. Verder vind ik het qua team heel leuk. Met veel jongens waarmee ik in de jeugd heb gezeten hockey ik nu nog steeds. Ik merk nu nog dat iedereen dezelfde instelling heeft; je komt altijd trainen en je komt niet te laat. Momenteel hockey ik nog 2 keer per week.

EVA Van jongs af aan ben ik in aanraking gekomen met hockey. Ik heb gespeeld voor SV Kampong en Huizen. Hockey is technisch, tactisch, je kan je heel erg concentreren op dingen die je zelf wilt verbeteren, maar uiteindelijk is het belangrijkste de ontwikkeling en prestatie van het team. Er komen super veel verschillende aspecten in terug. Het is leuk om terug te kijken op de ontwikkeling die ik heb gemaakt als speelster en persoon.

"Toen we hoofdklasse gingen spelen moesten wij rigoureus dingen anders doen. Voordat ik ging werken zat ik om 7 uur ’s ochtends in de sportschool voor mijn krachtprogramma, daarna ging ik werken en eind van de dag hadden we training." - Eva

Wat is het meest bijzondere dat je op sportief gebied hebt meegemaakt?

STIJN We zijn met het jeugdteam op een gegeven moment kampioen geworden in het seizoen dat mijn opa was overleden. Hij kwam altijd kijken dus mijn teamgenoten kenden hem ook allemaal. Aangezien we zo'n hecht team waren was dat voor iedereen een bijzonder moment. Mijn familie en ik kunnen ons dat nog goed herinneren!
EVA De promotie naar de hoofdklasse. Dat was een jaar lang heel duidelijk werken aan een doel en dat doel was de playoffs halen. Toen we dat haalden beseften we dat we ook naar de hoofdklasse konden gaan. We hebben er toen als team alles aan gedaan en omdat we continue in gesprek waren met elkaar over het einddoel liep dat ook erg goed. Toen dat lukte was het een groot feest. De hoofdklasse was een totaal andere league. We waren reëel en wisten dat we in alles minder waren; minder fit, minder handig, minder inzicht, geen internationals in het team en minder geld. Wij betaalden contributie en bij andere clubs werden spelers betaald. Dus wij hebben rigoureus dingen anders moeten doen. Voordat ik ging werken zat ik om 7 uur ’s ochtends in de sportschool om mijn krachtprogramma te doen, daarna ging ik werken en het eind van de dag hadden we training. Op maandag keken we altijd video en gedurende de week hield je continue rekening met eten, drinken en vooral slapen. Rusten was ook heel belangrijk.
Eva hockey2

Eva's hockeyteam

Eva (rechts onder) na de behaalde winst die resulteerde in de promotie naar de hoofdklasse

Hoe pas je de ervaringen uit de sport toe in je werk?

STIJN Als team konden wij niet de meest getalenteerde hockeyers selecteren, maar door heel gedisciplineerd te spelen konden wij wel heel goed functioneren. Dat zie ik terugkomen in mijn werk. Er vanuit gaan dat als ik verantwoordelijkheid krijg ik die ook neem, zorgen dat ik nooit ergens te laat voor ben en mijn afspraken nakom. En er niet vanuit gaan dat dingen gebeuren als je ze één keer gezegd hebt. Daarnaast heb ik door hockey ook geleerd om dingen te accepteren. Wij hadden de cultuur in ons team dat je één keer je mond open kon trekken tegen iemand, maar daarna was het ook klaar. Je kon dan niet doorgaan met ruziemaken want dan werd je gewoon uit het veld gehaald. Die mentaliteit zit er bij al die jongens nog steeds in.

Ook in ons werk kun je veel weerstand tegenkomen bij grote veranderingstrajecten. Dat laat ik makkelijker van me afglijden als ik besef dat een reactie niet inhoudelijk is, maar dat er vanuit emotie wordt gehandeld. Dat kan ik op dat moment laten gaan en dan kom ik er later op terug. Dat zijn wel dingen die uit mijn hockeymentaliteit zijn voortgekomen.

EVA In mijn rol als aanvoerder en als topsporter heb ik van nature de resultaatgerichtheid, doorzettingsvermogen, samenwerken discipline meegekregen. Ik was echt niet hét talent, maar ik moest er heel hard voor werken. Dat heeft me wel doen geloven dat je uiteindelijk iets kan bereiken als je er plezier in hebt en gelooft in jezelf. Daarnaast leer je in de sport ook te reflecteren. Reflecteren op je eigen gedrag, ontwikkeling en resultaat en dat van een team. Daar moet je een goede balans in vinden; hoe ontwikkel je jezelf, maar ook het team en hoe word je samen beter.

"Het functioneren als team en de discipline die ik vanuit hockey heb meegekregen zie ik heel erg terug in mijn werk. Er vanuit gaan dat als ik verantwoordelijkheid krijg ik die ook neem, zorgen dat ik nooit ergens te laat voor ben en mijn afspraken nakom." - Stijn

Nog een grappige anekdote om het af te sluiten …

STIJN Wij zijn met ons team Nederlands Kampioen beach hockey geworden. In het beachvolleybal stadion in Scheveningen was een heel opblaasveld opgezet. Je speelt dan met een soort handballetje in hoog zand. Het ziet er heel lomp uit, maar het was een super leuke ervaring.

Daarnaast hebben we in 2010 met een deel van mijn teamgenoten de organisatie van een klassiek hockeytoernooi overgenomen van onze club. In een aantal jaar is dat uitgegroeid tot het grootste toernooi van Nederland. Dat was ook super gaaf om mee te maken, maar veel meer evenementenorganisatie dan hockey. Op een gegeven moment had dat niet meer zoveel met hockey te maken. Toen zaten we op een terrein zonder hockeyveld.

EVA Het is denk ik meer de grote switch toen we naar de hoofdklasse gingen. Bij Huizen deden we na afloop van de wedstrijd een biertje met elkaar en proostten we, ook al hadden we weer verloren. Als je speelt tegen teams met internationals hebben die allemaal eiwitshakes in hun handen. Wij gingen ook ineens in ijscabines om te herstellen als we een vrijdagavond wedstrijd hadden gehad. Dat waren allemaal nieuwe ervaringen. Opeens kregen we vettesten en krachttesten. Ik moest er echt aan wennen dat je continue onder het vergrootglas staat. Er wordt constant een analyse gemaakt van hoe jij je als individu ontwikkelt. Dat vond ik wel echt een grote switch. Je hebt dan wel echt een kijkje genomen in topsport.